CASTELLANO

 

Tradizioaren arabera, eskarolak hotza badatorrela iragartzen digu, eta, neguan, kalitate eta zapore handienak ditu. Bere hostoak berdeak dira barrutik; eta horixkak, erdialdetik. Era berean, zabalak edo ebakiak eta kizkurrak ere badira, eta barietate askotakoak daude. Espainian, hosto kizkurreko eskarolaren laborantza da ohikoena; eta hosto zabal bezain lisokoarena, berriagoa.

Urteko landarea da, oso ondo eusten dio hotzari (-6ºC-raino) eta otsail bete-betera arte ematen ditu uztak. Urte osoan badago ere, udazkenetik udaberriaren amaierara arte merkaturatzen da, batez ere.

Antzinako egiptoarrek, greziarrek eta erromatarrek ereiten zuten, hasieran sukaldaritzan barik sendabideen arloan izan zuen erabilera handiagoa eta XIII. mendean sartu zen Europan.

Kukulu trinkoko hosto freskoak, irmoak, berdeak eta handiak dituenak aukeratu behar dira. Ur asko duenez, oso galkorra da. Hori dela eta, hozkailuan edo leku freskoan gorde beharra dago argitik babestuta. Oso gomendagarria da jan arte ez garbitzea eta zatitzea, halakoetan pare bat egun baino ez dirautelako eta bitamina guztiak galtzen dituztelako.

Eskarolaren osaketaren %95 ura da, eta ia-ia ez du elikagarririk (20 kcal 100 gramoko). Edonola ere, bitaminak (B, C eta, kopuru txikiagoan, A) eta mineral ditu (kaltzioa, potasioa eta magnesioa). Diuretikoa, arazgarria eta digestiboa da, eta zuntz ugari dauka. Barazki asegarri bezain arina da.

Zapore gozoa du, lantzean behin mingotsa bada ere. Mingostasun horregatik, oso ondo doa intxaurrekin eta frutekin; granadarekin, esaterako. Gordinik jaten da entsaladetan, baratxuri frijituaz edo antxoekin, tomatearekin edo baratxuri txikituarekin eta oliba-olioz zein ozpinez egindako ongailuarekin. Horrez gain, badago beste barazki batzuekin ere egosterik eta erregosiak, kremak zein pureak egiteko erabiltzerik.

 

Eduki hau beste web gune batzuetan erabiltzeko, url honen bidez estekatu eta iturria zainduzaitez dela aipatu beharra dago.
© Zainduzaitez, Bilbao 2017. Lege-Oharra